They lift you up when you are down….

They make you smile when you are sad…

They …

Ang buhay ay parang pelikula… ang buhay ay parang nobela… ang buhay ay parang laro na nagsisimula sa iyak at nagtatapos sa iyak!

Bakit nga ba tayo andito sa mundo?  Ano nga ba ang kabuluhan ng ating buhay sa mundong ibabaw?  Ano nga ba?

Andaming sagot sa tanong na ito… magkaiba man at magkasalungat ngunit may punto pa rin ang bawat isa…

Sa punto de vista ng isang nagnanais ng pagbabago, ang buhay ay pakikipaglaban para sa katarungan at kapayapaan!  Pero ano nga ba ang katarungan at kapayapaan?  Malinaw ba sa bawat isa sa  atin ang kahulugan ng salitang KATARUNGAN at KAPAYAPAAN?

Sa punto de vista ng mga kapitalista,  ang buhay ay laro ng baratan!  Patawad sa salitang baratan, pero ito ang katotohanang nakita ko sa mundong ginagalawan!  Hanggang kaya pang baratin ang isang bagay o tauhan, baratin mo na, para kumita ka ng mas malaki!  Ganito ang buhay!  Datch layp!

Sa punta de vista naman ng mga naghahanap ng ikakabuhay,  GO GO GO lang! Sugod lang ng sugod sa kung anong pwede mapakakitaan!  Ang importante, may maipakain sa mga kapamilya! 

Sa punto de vista ng mga nais yumaman pero tamad, ang buhay ay parang lotto!  Bili ka lang ng ticket at mag antay sa tamang panahon…magiging milyunarya ka rin!  Sila ang mga kaanak ni Juan Tamad!

Sa punto de vista ng isang manggagawa, ang buhay ay parang gulong… minsan nasa itaas, minsan nasa ilalim!

Watever man yung PUNTO DE VISTA ng bawat isa sa mundong ito, ang importante ay masaya ka at walang naapakan na ibang tao bagkus ay nakatulungan ka pa sa iba na pagaanin ang dinadala sa buhay…. Ito ang trabaho ng mga magnanakaw…. Tumutulong sila na pagaanin ang dala dala mo sa bag!  Watjatink?

Basta LIFE IS LIFE.. Be a blessing to others…

Ü

Basta, namnamin mo ang buhay mo sa mundong ibabaw na ito!

Pagkatapos ng insidenteng sampalan ek ek, mas lalong lumalim ang aming pagkakaibigan ni Zands.   At ako namang si lukreng na Allysa, mas lalong lumalim ang pagkakaibig (?) sa kanya.

Zands:  Ally, samahan mo nga akong mag grocery.

Zands: Ally, samahan mo naman akong mag internet sa may labasan.

Zands:  Ally, samahan mo nag ako sa aking group study jan sa may kanto.

Zands:  Ally, tara dinner tayo sa Ankers.

Hay!  Ally sya ng Ally! Sure naman ako ng sure!  Of course, chance ko na yon na makasama at makapiling si Zander ng buhay ko!  Mababaliw na ang aking kagandahan.  Feeling ko, napakaimportante ko sa buhay nya!  Ako naman sa kabilang banda, pinipilit kong pigilan ang sarili ko na humingi ng pabor sa kanya.  Baket?  Kasi ayokong masanay!  Syeeeeeet!  Pero sa pagdaan ng panahon nakalimutan ko ang pagpigil na ito.

Ally:  Zands, samahan mo naman akong bumili ng isda.

Ally:  Zands, samahan mo naman akong magresearch sa library.

 Ally:  Zands, punta ka naman sa gimik namin.

Ally:  Zands, samahan mo naman ako sa group meeting namin.

Zands:  Sure Ally, basta ikaw, kurog ko!

Watta!  Ang sarap ng pakiramdam na anjan sya palagi at ready to assist and help me.  Naging silent motto pa namin sa isa’t isa ang : ” Anytime, anywhere, just call my name and I’ll be there”

Zands:  Ally, help!  Pwede ka bang pumunta dito sa boarding house ko?

Ally:  Ano ba ang nangyari?  12MN na ah!  Lasing ka ba?

Zands:  Ally, punta ka naman dito..please!

Aysus! mabilis pa ako sa witch na nakasakay sa broomstick!

ZOOOOOOOOOOOM……

Ally:  Anong nangyari?  Naunsa man tawun ka uy?

Zands:  Ally, bakit hindi nya ako gusto?

Ally:  Sinong walang may gusto sa yo?

Zands: Si Pauline, ayaw nya ako!  Bakit ayaw nya sa akin!  Bakit?

Ally: You’re not meant for each other.  Ganyan talaga ang life…

Zands:  Bakit?

…….Ayun, nakatulog na sya ng mahimbing sa labas ng kanyang boarding house.  At ako naman, parang si nanay na matiyagang nagbantay kay bunso!

Nararamdan ko ang nararamdaman ni Zands.  Nararamdaman ko ang kirot sa kanyang puso!  Gusto ko syang gisingin at pagsabihang, “andito lang sa tabi mo ang tunay na nagmamahal sa yo!”.  Pero, hindi ko kayang sabihin sa kanya… hindi ko kayang gisingin ang isang lasing…. lasing na sa alak, lasing pa sa pag ibig!

ZANDS:  Hi Ally!  Sorry sa nangyari last week ha. At sorry at di kita napuntahan sa boarding house mo! 

ALLY: Okay lang yun!  Pero di ko lang maintindihan , bat nya ako ginanun?  Feeling ko tuloy, ang ganda ganda ko na dapat nyang pagselosan ng todo todo!

ZANDS:  Thats true!  Mas maganda ka kaysa kanya!

Syeeeeeeeeeeeeeet!  Nabulag na din yata sa pag ibig si Zands ko!  Parang gusto ko nang sumabay sa paghampas ng alon at nang akoy magising sa panaginip na ito!  Parang di kapani paniwala ang narinig ko sa kanya kase kahit nanay ko pa ang magkumpara sa aming dalawa ni YE (yung babaeng nanampal sa akin), talagang sasabihin ni mader nature na MAS MAGANDA si YE kaysa sa akin!

ALLY!  Ano ka Zands?  Hilo!  Mas maganda sya sa akin!  Wag mo na akong bolahin!…

…sa isip isip ko:  dahil matagal na akong nagpabola sa yong mga inevitable smiles…

ZANDS:  Believe me, you’re beautiful!

ALLY:  I know!  Padagdag na rin ng YOU’RE SEKSI para kumpleto!  Pero bakit nya ako sinampal?

ZANDS:  Kase noong mag inuman kami minsan sa boarding house, nalasing ako at nakikipaghiwalay ako sa kanya!  Kaya noong makita nya tayo kinabukasan , akala nya ikaw ang dahilan ng pakikipaghiwalay ko sa kanya!

ALLY:  Oiz!  Napaashunga naman ng babaeng un!  Di man lang nag check n verify… sugod aagad, di pa nga kilala kung sino ang karibal! 

ZANDS:  Sorry ulit ha!  Promise di na un mangyayari ulit!

ALLY:  Ikaw pa ang nag sorry para sa kanya!  Ibaon ko na yun sa limot!

….. Akala ko pa mandin na umiibig na sa akin si Zander!  Sana ako na lang ang dahilan ng kanilang break up at nang sa ganun ay masulit yung pananampal ni Ye!  

ZANDS:  Ally, okay ka lang jan?  Ba’t parang ang tamlay mo?  Tara, labas tayo!

ALLY:  Ano?  Eeskapo na naman tayo?

ZANDS:  Tara na! 

Ewan ko nga ba at handa kong takasan ang History class ko para lang makapiling sya!  Dalawang dahilan lang ang pwede kong pagpilian, it’s either super boring si sir o super sayang kasama si Zands!  Pwede ring both!

                                                                      ***** ipagpatuloy

Si Zands ang naging sandalan ko sa tuwing akoy malungkot at “the priest” este depressed.  Hindi ko alam kung syay naiinis at napupuno na sa aking mga kadramahan in life…

ALLY:  Zands, bat ganyan si echus, bat nya ako tinatarayan?

ALLY:  Zands, babagsak na talaga ako sa lintek na subject na to!

ALLY:  Zands, bat ayaw nila akong irespeto bilang ako?

ALLY:  Zands, dapat andito ka ngayong kaarawan ko.

ALLY:  Ang sama mo naman, bakit hindi ka pupunta dito?

Hay!  Andami ko kayang ka echusan at kadramahan sa kanya.  Andami ko ring natanggap na pangangaral sa kanya, pero never nya akong nasigawan.

Syeet na ito!  Pag ibig na yata itechi!

ZANDS:  ALLY, samahan mo nga ako mag dinner.

ALLY:  Sure, tara na sa Ankers.

Hala!  Tama ba ang memory ko, nakaakbay si macho sa akin!  My gulay… feeling ko para akong nakuryenteng palaka!  Wahahaha…  Ang sarap ng moment na yun…  Pakiramdam ko’y nasa alapaap ako!  Heaven.. Sana may feelings sya sa akin.  Sana kami na!  Hay!  Ang saya saya!  Sana maging akin sya sa araw na ito at nang mag 1st year anniversary na kami sa June 10,1998.  Sana kami na!  Sana magkafeelings naman sya sa akin…Sana….

PAK!

Isang sampal ang pumutol sa masayang moment na iyon.  Isang sampal na masakit pa sa suntok ni Pakyaw. 

BABAE NANAMPAL:  Hoy!  Babaeng malandi!  Ang kapal kapal nga naman ng mukha mo!  Nakuha mo pang makipaglandian sa kanya!

ALLY:  Huh!  Ako?  Malandi?  Di kaya’y nagkamali ka lang?

BABAENG NANAMPAL:  Phillip, sya ba ang dahilan?  Sya ba?  Bakit?

Parang eksena sa pelikula ang pangyayaring ito.  Andaming mga usi (usyusera/ro) na nanood!  ((Wait, artista na ba ako?))

Iyak ng iyak si babaeng nanampal at sinasabayan pa nya ito ng pagsuntok sa dibdib ni Zands-ko… Kawawang Zands, malamang puro pasa na ang kanyang dibdib.

ZANDS:  Ye, tara usap tayo ng maayos sa boarding house.

ZANDS:  Ally, sorry!  I’ll explain to you later.

BABAENG NANAMPAL (a.k.a. YE): Maghintay ka babaeng malandi!  Di pa tayo tapos!

Ano ba itong pangyayaring ito!  Bakit ganun?  Bakit ganito?

Si BYUTI at MACHO sa labas ng classroom…Waaaaaah!  Kakahiya!  July 14, 1996.  Hay!  Pero okay lang! Enjoy ko naman ang moment na yun…  He is so yummy!  Wait, saan nga ba namin pinalipas ang mahigit dalawang oras……

ZANDER:  Ally, nag almusal ka na ba?  Tara, mag Ankers tayo…

ALLYSA JARINE: Sure… saan ba yang Ankers nayan?  Sensya na ha, baguhan pa kasi ako dito…

Ano nga ba ang ANKERS? ….  Actually, kainan sya ng mga estudyanteng mahilig sa GRILLED PORKCHOP at “ISANG KANIN at konting dagdag”. 

Sa loob ng isang oras, andami naming napagkwentuhan. 

ALLY:  Anong year ka na ba?

ZANDER: 2nd year Engineering student..ikaw?

ALLY:  Freshman, Engineering din.  Kakahiya kanina no?

ZANDER: Masanay ka na. Talagang ganyan ang mundo, may pinapalabas at may lumalabas.

ALLY: Taga saan ka ba?

ZANDER:  Bakit? Dadalawin mo ako?

ALLY:  Nagtatanong lang po.  Sige, alis na muna ako.

ZANDER:  Ito naman, di na mabiro…ayaw na gud pangluod uy!

ALLY:  Huh?  Bisaya diay ka?  Giunsa nimo pagkabalo nga bisaya ko?

ZANDER: Obvious man kaayo uy…ayaw lang ka offend ha, klaro kaayo imong punto!

ALLY: Mao ba?  Gahi kaayo akong tagalog no?  Lisura bitaw ani.

ZANDER: Oki ra na uy!  Unsa man tawon ka!  ANg importante, daghan ta diri.

Aysus gyud uy!…  Kagawapo gyud nimo dong! …. Wait, dapat nga pala sa Filipino ko to ilahad sa inyo…

May common denominator na kaming dalawa ni Zander….yahoo… bisaya sya, bisaya din ako!  

Ito ang simula ng aming super closeness… hay! sana more than friendship ang kahahantungan nito! Sana!  Wish ko lang talaga!  Sana Ally and Zands forever not just as friends but as more than friends…

                                                                            *****  .. ipagpatuloy

   “Ilan na ba ang anak mo?”

Aysus..kaysakit pakinggan!…What kind of question is that!

Bakit nga ba umabot ako sa ganitong edad na wala pa ring baby at bebe ko?!  Bakit nga ba?…Let me think….

 First day sa kolehiyo.  Wow!  Super excited ang aking kagandahan na makita at makilala ang mga bagong kaklase…. Ay! Mga matataray at suplado!  Hmmppppppppp… Ooops, wait, may nakita ako supladong macho! 

Gwapo:  Excuse me, may nakaupo ba jan sa tabi mo?

Ako: Vacant po yan…

…sa isip isip ko… “nakareserve yan for you!”

Pero wait muna, ano ba ang name ko?  Ako nga pala si Allysa Jarine…. I was 16 years old then… inosente, eengot engot at ta tanga tanga!

GWAPO: Pwede bang dito ako maupo?

ALYSSA:  Sure.

Yun ang aming unang pag uusap ni Gwapo.  Nakatatak pa rin ang aming conversation hindi lang sa aking utak kundi sa aking puso. At yung upuan na yun ang naging permanent seat din ni gwapo.  Ngunit mag iisang linggo na lang kaming magkatabi, hindi ko na narinig ang kanyang napakamahinahong boses.  Baka medyo pipi si gwapo?  Pwede ko ba syang tawaging PIPING GWAPO?

PIPING GWAPO:  Miss, ano nga ba ang name mo?

Wow!  At last, after 2 weeks…bumalik din ang boses ni piping gwapo.

ALLYSA JARINE:  Name ko?  Allysa Jarine…ikaw?

PIPING GWAPO: Philippe Zander, Engineering student. ikaw?

ALLYSA JARINE:  Taga Engineering din ako.  Anong batch mo?

TEACHER: Kayong dalawa jan sa may likuran, pwede na kayong lumabas at ipagpatuloy ang inyong pagkwekwentuhan!

Ano ba yan, super memorable talaga ang araw na yon…seryoso si sir sa kanyang sinabi… GO OUT si BYUTI AT MACHO sa classroom….

                                                                                                     *** ipagpatuloy…***

Hay!  Ewan ko nga ba kung bakit ganun ang mga langaw!  Hindi ba sila takot sa heights?  Ano nga bang klaseng phobia ito?  Aaaaaaah acrophobia!

Ewan ko nga ba, kung makaasta ay daig pa ang kalabaw!  Power trip and all!  Sheeeeeeeeeeeet them!  Kakainis na nakakatawa!  Grrrrrrrrrrrr!

Ewan ko ba kung ang mga langaw na gantong uri ay sa mga pinoy lang makita!  Basta, ewan sila!  Kung sosyal nga sila dapat hindi sila pumapatol sa mga hayop na nasa paanan lang ng kalabaw!  Pero kasi baka hindi nila alam ang pariralang ito – ” I won’t stoop down to your level”.

Yan lamang po at ako’y maghahanap pa ng langgam sa ibabaw ng kalabaw…

fRIENDS ARE angels in disguise… they are God’s gift to us…

I met this guy 12 years ago in a place where FREEDOM was for free (?).  He was a sophomore then while I was the e engot engot Engineering freshie.  He was already a member of the varsitarian organization while I was still persuaded to join them by one of my kapwa engineering freshie.

If you were to judge him sa unang kita mo sa kanya, masasabi mong sya ay hindi palakaibigan… super tahimik ang taong ito… physically, may itsura sya na habang tinititigan mo ay lalong gumagwapo!  Long hair, tattered jeans… sya ito!

Sa simula, feeling ko he’s the guy na hindi mo makausap ng masinsinan!  Baket?  Para kasing napakalayo nya sa mga tao… But I was really super wrong!  Super approachable ang guy na ito.. any time, pwede mo syang tawagan, kausapin at hingan ng sama ng loob!  He’s just like a doctor on call!

I cannot count the times when I shared to him my sama ng loob… he didn’t give me any special advice but the thought that someone took time to listen to my hinanakit lightned the burden…

This guy also looked so serious but believe me, ang dami nyang kalokohan at jokes na nakakapawi ng lungkot at depression.   Those times when I feel that the world was too small for me, he was always there to lend me his space. 

He was the guy who lightened up my darkest moments… he was the same guy who did some magic in my super dry college life.. he was the same guy who caused me pain and joy at the same time.  I don’t blame him for the pain because it was a self inflicted pain… I was expecting too much from a dear friend… expecting too much of his time… expecting him to be always there for me…

Unfortunately… everything must come to an end…before his 24th Christmas on Earth, he said his final goodbye and started his eternal journey to somewhere beyond this …

My friend, enjoy your journey!  

” We lift up our hearts and share with you… God wanted you now, He set you free”

Before anything else, we should first spot the difference between house and home.

1. House is a five (5) letter word while home is a four (4) letter word.

2. House is made of brick and stone while home is made of LOVE alone.

No. 1 is the literal difference between the two while the second one is the ”deeper and mature” difference between the two. 

I am spending almost half of my life away from my family but not away from home… 

Make it a habit to nurture your relationship with your ka HOME…  I’ll share with you my secrets:

1.  Pray for a makulit mother …

      She’ll never get tired sa pangungulit kahit sa kalagitnaan ng tulog mo!

2. Pray for a cool dad …

      He will advise you to treat yourself every “allowance” day

3. Pray for a strict brother …

     He will always tell you what is good for you

4. Pray for a supportive sister…

    She will always be there for you.. through thick and thin

5. Pray that your telephone line is not disconnected (because the bill is unpaid)

    So that your mom can still call you and ask you – “NAGTOOTHBRUSH KA NA?”

6. Pray for an auntie who will support you…

    A letter with 20US$ is enough to treat yourself on your birthday

7. Pray for a cousin with almost half a dozen kids…

   Kids always make your day light and beautiful

8. Pray for uncles who are rich spiritually…

    To pray for your spiritual guidance…

Well, these are my secrets of spending my 12 years away from house yet inside our home…

Never get disconnected!